I hate missing persons. Pareho nga kami talaga ni GF. Mas gugustuhin ko talagang lumayo na lang kaysa naman makita 'yung tao na 'yun for just a few minutes, maybe an hour.
Who would have thought that I would ask him not to text and see me for sometime. Wow, Charlene. Ang ganda mo! Ang ganda-ganda mo talaga.
But I can't help it.
Siguro akala ng iba lagi kaming magkasama. Pero hindi eh. We only see each other three times a week. Maximum of one hour each meeting. A total of three hours per week. Galing ko mag-compute noh? Hahahaha. Madadagdagan lang 'yan if I do something stupid which makes Josette angry. Hahahaha.
And I am not contented with that. Sinabi ko naman sa kanya, ewan ko lang kung magulo talaga ako kausap at hindi niya naintindihan.
Feeling ko neglected ako.
Demanding ako, inaamin ko. Demanding ako. At selosa. Minsan gusto ko, ako lang, wala ng iba. Ako lang iintindihin mo. Wala ng iba.
And then, I would feel alone. Sana nandito si GF. At least si GF, nandiyan ng tipong mga madaling araw. 'Yung umaabot ng mga alas tres hanggang sa antukin ako at makatulog. Kasi hindi ako makatulog lalo na kapag may bumabagabag sa utak ko eh. Bumabagabag. Hahahaha.
Tintry ko din namang umintindi eh. Haaay...kulang pa ba 'yun? Masyado bang makitid ang utak ko?
(At speaking of, here comes my GF to the rescue! Thank God. Hindi pa rin ako pinagkaitan. Hahahaha.)
No comments:
Post a Comment