Hay nako...tapos na naman ang bakasyon. Actually, ayoko pa talaga pumasok eh.=) Tinatamad pa ako.=)
Ang saya ng ko ngayon. 'Yung masaya talaga ah.=) Hindi ko mai-describe 'yung feeling eh, pero ita-try ko. 'Yung masaya hindi dahil may natanggap akong pera from Lolo(Lucio Tan), nakita ko 'yung crush ko, na-maintain ko 'yung scholarship ko, binigyan ako ng pagkain o kahit ano. Hindi ganoon eh. Masaya ako kasi...masaya ako. Ewan ko ba. Pero siguro, it is peace within myself. Alam niyo 'yun? 'Yung free from worries. 'Yung tipong alam mong hindi ka pa enrolled pero okay lang, masaya ka pa rin. 'Yung kahit alam mong panibagong semester na naman, panibagong hirap, okay lang masaya pa rin.
Matagal ko nang hindi na-feel 'tong ganito eh. Siguro it was 2 years na rin. Third year pa yata ako noon. Tama ba calculation ko ng 2 years? Ayoko mag-isip eh.=)hehe Grabe feeling ko tuloy parang ang haggard ng buhay ko noong 4th year high school at 1st year college.
Mukha nga akong tanga kanina eh. Nakatayo ako sa may bintana sa 2nd floor ng bahay namin. Nakatingin lang ako sa langit. Tapos tumatawa-tawa at ngumingiti-ngiti ako. Okay lang, isa lang naman nakakakita sa akin noon eh, at for sure alam niya 'yung nararamdaman ko noon.=) Feeling ko, the Lord is breathing a new life to me, mahangin eh.hehe=) Ito 'yung pinaka-refreshing na bakasyon ko. I feel refreshed in and out.=)
Siguro this is what you call happiness out of nothing. At ang keys? Accept. Forgive. Forget.=)
_______________________________________________________
Noong isang araw yata 'yun, nagpunta ako sa bahay ng Lolo at Lola ko. May kinuha lang ako. Nag-uusap sila about sa problema. Ang dami daw kasi. Naisip ko habang pabalik ako sa bahay namin which is 10 steps away lang mula sa kanila, kung walang problema, e di wala kang pagkakataon sumaya. Siyempre sasaya ka lang naman kapag na-overcome mo na 'yung mga problema sa buhay mo, di'ba?=)
Alangan namang mabuhay ka nang walang problema? Anong gagawin mo noon? Nabuhay ka pa, di'ba?=)haha
Pero siyempre, it was all in my mind and now, in my blog!=)
At ito pa. Natawa ako sa kapatid ko kanina. Bigla siya nagsalita,"Nakakasawa 'tong buhay ko!" Pero nakatawa rin naman siya noon. Ayaw niya na raw pumasok sa eskwelahan. Baliw. 1st year high school pa lang, tinatamad na. Ang sarap kaya mag-aral. Actually, kung matapos ko 'tong course ko ngayon eh mag-aaral pa ako eh. Psychology o kaya Law.=)hehe Seryoso. At ngayong summer, gusto ko mag-enroll ng Madarin Chinese. Matagal ko na kaya gusto matuto noon. Kung sino man marunong mag-Mandarin diyan, paturo naman. Don't worry, I'll compensate.=)
_______________________________________________________
At Josette!=) Salamat sa headband!=) Di ko talaga alam na thoughtful ka pala.haha=)
Ang saya ng ko ngayon. 'Yung masaya talaga ah.=) Hindi ko mai-describe 'yung feeling eh, pero ita-try ko. 'Yung masaya hindi dahil may natanggap akong pera from Lolo(Lucio Tan), nakita ko 'yung crush ko, na-maintain ko 'yung scholarship ko, binigyan ako ng pagkain o kahit ano. Hindi ganoon eh. Masaya ako kasi...masaya ako. Ewan ko ba. Pero siguro, it is peace within myself. Alam niyo 'yun? 'Yung free from worries. 'Yung tipong alam mong hindi ka pa enrolled pero okay lang, masaya ka pa rin. 'Yung kahit alam mong panibagong semester na naman, panibagong hirap, okay lang masaya pa rin.
Matagal ko nang hindi na-feel 'tong ganito eh. Siguro it was 2 years na rin. Third year pa yata ako noon. Tama ba calculation ko ng 2 years? Ayoko mag-isip eh.=)hehe Grabe feeling ko tuloy parang ang haggard ng buhay ko noong 4th year high school at 1st year college.
Mukha nga akong tanga kanina eh. Nakatayo ako sa may bintana sa 2nd floor ng bahay namin. Nakatingin lang ako sa langit. Tapos tumatawa-tawa at ngumingiti-ngiti ako. Okay lang, isa lang naman nakakakita sa akin noon eh, at for sure alam niya 'yung nararamdaman ko noon.=) Feeling ko, the Lord is breathing a new life to me, mahangin eh.hehe=) Ito 'yung pinaka-refreshing na bakasyon ko. I feel refreshed in and out.=)
Siguro this is what you call happiness out of nothing. At ang keys? Accept. Forgive. Forget.=)
_______________________________________________________
Noong isang araw yata 'yun, nagpunta ako sa bahay ng Lolo at Lola ko. May kinuha lang ako. Nag-uusap sila about sa problema. Ang dami daw kasi. Naisip ko habang pabalik ako sa bahay namin which is 10 steps away lang mula sa kanila, kung walang problema, e di wala kang pagkakataon sumaya. Siyempre sasaya ka lang naman kapag na-overcome mo na 'yung mga problema sa buhay mo, di'ba?=)
Alangan namang mabuhay ka nang walang problema? Anong gagawin mo noon? Nabuhay ka pa, di'ba?=)haha
Pero siyempre, it was all in my mind and now, in my blog!=)
At ito pa. Natawa ako sa kapatid ko kanina. Bigla siya nagsalita,"Nakakasawa 'tong buhay ko!" Pero nakatawa rin naman siya noon. Ayaw niya na raw pumasok sa eskwelahan. Baliw. 1st year high school pa lang, tinatamad na. Ang sarap kaya mag-aral. Actually, kung matapos ko 'tong course ko ngayon eh mag-aaral pa ako eh. Psychology o kaya Law.=)hehe Seryoso. At ngayong summer, gusto ko mag-enroll ng Madarin Chinese. Matagal ko na kaya gusto matuto noon. Kung sino man marunong mag-Mandarin diyan, paturo naman. Don't worry, I'll compensate.=)
_______________________________________________________
At Josette!=) Salamat sa headband!=) Di ko talaga alam na thoughtful ka pala.haha=)
No comments:
Post a Comment